در ابتدا که هنوز منظومه شمسی وجود نداشت(۵ میلیارد سال پیش) در مکان منظومه شمسی گاز ها و گرد و غباری وجود . این گاز ها و گرد و غبار ها بعد از چندین سال به علت نیرویی که داشتند یکدیگر را جذب گردند و گوی نسبتا بزرگی را بوجود آوردند . در آن زمان یک ذره غبار یا گاز برای جذب تمام ذره ها نیرو داشت به همین دلیل باعث شد تا گردباد مانندی در آنجا بوجود بیاید . گوی عظیمی که بوجود آمد باعث شد تا نیرویش از ذرات دیگر بیشتر شود و روز بروز در حال بزرگتر شدن بود .چون درون این گوی گرمای بیشتری داشت و جنس اکثر گاز های آن از هیدروژن بود باعث شد تا در این گوی همجوشی هسته رخ دهد و سرانجام خورشید بوجود آمد . بعد از ملیارد ها سال بعد گرد و غباری که به طور ژراکنده در مکان منظومه شمسی امروز وجود داشتند روی یکدیگر انباشته شدند و سیارات را بوجود آوردند . با بوجود آمدن سیاره ها شهاب سنگ ها هم که به صورت سیاره ها بوجود آمده بودند بر سطح سیاره ها برخورد کردند و باعث بوجود آمدن پستی ها و بلندی های فراوان و عظیمی در سطح سیاره ها شدند .
Don't understand Persian? no problem, use Google Translator to translate the text:
ای کاش میشد روزی میرسید که عمر انسانها بیشتر میشد . به نظر من اکثر شما میگویید این موضوع به علم شیمی و فیزیک ربطی ندارد.بله شما درست میگویید . این موضوع به نجوم ربط دارد !. نه نخندید چون واقعا همیتطوره الان برایتان توضیح میدهم.
دانشمندان گفته اند که اگر انسان بتواند روی کوتوله سفید (در قسمت های قبل توضیح دادیم)زندگی کند عمر او ثابت خواهد ماند . موضوع اینجاست که انسان چگونه روی جسمی به اندازه ی یک حبه قند زندگی کند .
یکی از نظریه های انشتین نیز درباره همین موضوع است .
انیشتین میگوید اگر انسان بتواند با ۲(سرعت نور) بتواند حرکت کند عمر او ثابت خواهد ماند.
Don't understand Persian? no problem, use Google Translator to translate the text:
البته علاوه بر اینها دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که اگر روی یک کوتوله سفید زندگی کنیم از عمرمان کم نمیشود. جالبیش اینجا که چطور روی یک جسم به اندازه یک قند زندگی کنیم.
Don't understand Persian? no problem, use Google Translator to translate the text: